Babbling...

Είναι καιρός τώρα που δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στο να γράψω οτιδήποτε.... και μάλιστα είναι σχεδόν αντιφατικό, αφού ταυτόχρονα διανύω μια περίοδο με έντονους προβληματισμούς να με απασχολούν (όπως φαντάζομαι τους περισσότερους) και μια προσπάθεια να σκεφτώ συνεχώς μια λύση (που πιστέψτε με ΔΕΝ υπάρχει) ή ένα σημάδι ότι όλα θα είναι περαστικά και κάποια στιγμή θα ξαναβρώ-θα ξαναβρούμε τους ρυθμούς μας... Αναπολώ τις μέρες που το μόνο που με απασχολούσε ήταν το πτυχίο που δεν μπορούσα να πάρω ή ο τύπος που δεν θα ξανάβλεπα...Those were the days.... Ok, σοβαρά τώρα πότε δεν με απασχολούσαν μόνο αυτά αλλά πραγματικά διανύω (και πιθανότατα οι περισσότεροι από μας) μια περίοδο που το να αγχωθώ για αισθηματικά-υπαρξιακά-οικογενειακά προβλήματα φαντάζει πολυτέλεια...

Η επικαιρότητα με ξεπερνάει.

Όλα αυτά που συμβαίνουν στον τόπο αυτό είναι πέρα και από τον χειρότερο σενάριο του πιο απαισιόδοξου από εμάς. Δεν θα γκρινιάξω για τα χρόνια που πέρασα στα θρανία για να εξασφαλίσω ένα αξιοπρεπές μέλλον, δεν θα γκρινιάξω για μια φυσιολογική εργασία που δεν βρίσκω, δεν θα παραπονεθώ για τα χρήματα που βγάζω και τα πράγματα που δεν μπορώ να κάνω με αυτά, δεν θα παραπονεθώ γιατί τα οικονομικά και η εργασιακή ανασφάλεια δεν μου επιτρέπουν να κάνω οικογένεια, δεν θα στεναχωρηθώ που οι γονείς μου δούλεψαν για περισσότερο από 30 χρόνια και στερήθηκαν πολλά αγαθά και πλέον μπορούν μετά βίας να επιβιώσουν, δεν θα στεναχωρηθώ για την ποιότητα ζωής που δεν έχω, δεν θα σιχαθώ τον τόπο αυτό με το ένδοξο παρελθόν του*...

Θα ευχαριστήσω το Θεό που έχουμε την υγειά μας και που έχουμε ο ένας τον άλλο γιατί αυτό μας έμεινε.

Η πραγματικότητα με ξεπερνάει.

*Αλήθεια, τι να το κάνω το παρελθόν αν δεν έχω μέλλον?

Mega The 20

Μετά από πολύ καιρό γέλασα με τις ατάκες του Γιώργου Καπουτζίδη στο αφιέρωμα του mega για τα 20 χρόνια στην (κακόμοιρη)  ελληνική τηλεόραση. Ειδικά όταν προσπάθησε να εξηγήσει την διαφορά κοινωνικής και δραματικής σειράς.

"Κοινωνική σειρά είναι αυτή που ασχολείται με κάποιο κοινωνικό πρόβλημα πχ. μια υιοθεσία. Δραματική σειρά είναι αυτή που ένας τα έχει με δύο και αντίστροφα...Για να μην μπερδευόμαστε η σειρά που μετράμε ...τις γκόμενες είναι δραματική!"

Λατρεύω να κοιτάζω το προφίλ μου στο pathfinder, όσα χρόνια και να περάσουν θα με λέει πάντα ... 28!!!

Η γιαγιά μου έλεγε "η σιωπή είναι χρυσός" και ως συνήθως έχει δίκιο. Μεγαλώνοντας λοιπόν, άρχισα ασυναίσθητα να μιλάω όλο και λιγότερο αλλά να ακούω σιωπηλά όλο και πιο πολύ, όλο και πιο προσεκτικά. Μέχρι τώρα μόνο ωφελήθηκα από τη σιωπή, έμαθα να ακούω, ποτέ δεν είχα φανταστεί πόσο δύσκολο είναι. Και σαν από θαύμα όταν μάθεις να ακούς, μαθαίνεις και να βλέπεις, να κατανοείς, να διαβάζεις τους ανθρώπους. Νιώθω πολύ ευλογημένη που ακούω. Αυτά μέχρι χτες. Χτες, βρέθηκα με ανθρώπους που θεωρούν πως όποιος δε μιλά πολύ, πιθανόν και να μη βλέπει, να μην ακούει, να μην καταλαβαίνει... Μέσα στην ακατάσχετη φλυαρία που μας περιβάλλει, ο σιωπηλός είναι συνώνυμο του αφελή, του κουτού...

Αναρωτιέμαι που τερματίζει η ανθρώπινη ανοησία?

* Ο τενεκές που κάνει θόρυβο, είναι ο άδειος...

Now listening: Depeche Mode "Enjoy The Silence"

"Words like violence
  Break the silence...

  Words are meaningless
  And forgettable...

  Words are very unnecessary
  They can only do harm..."

Για πολύ καιρό έλεγα πως η μοναξιά είναι δύσκολη, αλλά την πάλευα... Τώρα με τον έρωτα, δεν ξέρω πώς θα τα βγάλω πέρα...

Τις τελευταίες ημέρες η κούραση από την προσωπική δουλειά και τη δουλειά γενικώς με έχει καταβάλλει σε βαθμό που με δυσκολία βγαίνω από το σπίτι και αυτό μόνο όταν είμαι υποχρεωμένη να το κάνω. Εξετάσεις για τα παιδιά σημαίνουν πολλές ώρες δουλειάς για μένα, οι εξετάσεις οι δικές μου σημαίνουν πολλές ώρες δύσκολου διαβάσματος (για μένα και πάλι) ... μονά ζυγά δικά μου λοιπόν...
Τα πιτσιρίκια ( ο Θεός να τα κάνει...) τελειώνουν 9 Ιουνίου, άρα σε δέκα - δώδεκα μέρες δουλειά τέλος (επιτέλους!). Εγώ τελειώνω (είτε όλα πάνε καλά -που μου το εύχομαι- είτε όχι) γύρω στις 23... Μετράω λοιπόν τις μέρες, όπως δεν τις έχω μετρήσει ποτέ ξανά... μία προς μία...

Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να πάρω τη φωτογραφική μου μηχανή και να πάρω τους δρόμους....
Να πάω σε μια παραλία και να μείνω εκεί ως το βράδυ... να κοιτάω τη θάλασσα και τον ουρανό και να σκέφτομαι το ...τίποτα, το απόλυτο κενό (πράγμα δύσκολο για μένα).
Να μη μιλήσω σε κανένα. Κουράστηκα να μιλάω.... (κυριολεκτικά σήμερα "έκλεισα" 8 ώρες συνεχούς ομιλίας στα μαθήματα, πειράζει που για την υπόλοιπη μέρα θέλω να συνεννοούμαι μόνο με νοήματα?)
Μου λείψανε οι καφέδες με τους φίλους, οι Πέμπτες στο Μπενάκη, οι βόλτες στα μαγαζιά, το περπάτημα, η φωτογραφία, οι μακρινές βόλτες με το αυτοκίνητο...Μου λείπει που δεν έχω τη διάθεση (γιατί δεν έχω το χρόνο) να τα κάνω όλα αυτά...

Και επειδή ακόμα και αυτό το post το γράφω στο "κλεφτά" από τον άλλο μου εαυτό που μου φωνάζει να επιστρέψω στα μποζόνια και στους κβαντικούς ταλαντωτές, την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια... Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα...Back to reality,dear...

Συνήθως απέχω από το "γράψιμο" γιατί πήζω, γιατί δεν έχω τι να γράψω ή γιατί παραείμαι στις μαύρες μου και τότε καλύτερα αυτά που σκέφτομαι να κρατάω για τον εαυτούλη μου. Τελευταία έχω ψιλοεκνευριστεί γιατί τελικά δεν ξέρω αν η ιδέα του blog είναι καλή ιδέα. Αρχίζω και επαναπροσδιορίζω τις απόψεις μου. Η αφορμή για τις σκέψεις αυτές, ας πούμε ότι εννοείται... Παλιότερα θεωρούσα ότι όλοι όσοι εκτίθενται στο κοινό, το κάνουν από ματαιοδοξία, από ψώνιο. Σύντομα επαναπροσδιόρισα τις απόψεις μου. Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται, να ξεκινά ολόκληρες συζητήσεις, να αναθεωρεί και όλα αυτά με αφορμή ένα θεατρικό έργο, ένα στίχο, ένα ποίημα, μια ιστορία σε ένα blog. Με λίγα λόγια όποιος και αν ήταν ο λόγος που κάποιος αποφάσιζε να βγάλει δύο σκέψεις του προς τα έξω, όποια μορφή και αν είχαν οι σκέψεις αυτές, εμένα μου έδιναν τροφή, μου έδιναν ώθηση να πάω πιο πάνω και αυτό μου αρκούσε. Έτσι ξεκίνησα και γώ. Ποτέ δεν ήθελα το blog μου να μπει "στα 1000 πρώτα". Δεν ήθελα καν να εμφανίζεται στις μηχανές αναζήτησης ή στις σελίδες τέλος πάντων που αναφέρουν όλες τις νέες δημοσιεύσεις. Δυστυχώς δεν ξέρω πως μπορώ να το καταφέρω αυτό (υπάρχει κάποια επιλογή που ενεργοποιείς άραγε?). Ήθελα όσα γράφω να τα γράφω για μένα και για καμιά δεκαριά (ίσως και λιγότερους) που μπορεί να βρουν κάτι ενδιαφέρον και να "ξαναπεράσουν" κάποια στιγμή, όπως συνηθίζω να κάνω εγώ σε άλλα blog. Αυτό το έχω καταφέρει (δε νομίζω ότι αυτά που γράφω τα βλέπουν περισσότεροι από δέκα). Αυτό που παρατηρώ τώρα τελευταία είναι ότι προσέχω πολύ τα λόγια μου. Η αλήθεια είναι ότι αν δει κάποιος παλιότερες δημοσιεύσεις θα πει ότι πάντα πρόσεχα αυτά που έγραφα, αλλά τώρα κάτι παραπάνω (απόδειξη για αυτό το ότι δε γράφω καθόλου!!!). Πάντα τα σχόλια μου ήταν μετρημένα και αόριστα, για τις καταστάσεις που θεωρώ αρνητικές και δυσάρεστες. Ακόμα και από παραστάσεις ή συναυλίες σχολιάζω μόνο όσες βρίσκω συμπαθητικές, εξαιρετικές ή απλά "δύσκολες" για εμένα, και ποτέ δεν έχω γράψει για κάποια την οποία θεωρούσα "χάσιμο χρόνου", άθλια ή κάτι τέτοιο. Τελευταία όμως νιώθω ότι καταπιέζομαι. Ζώντας μια καθημερινότητα που 100 πράγματα σε βγάζουν εκτός εαυτού και αραιά και που διαφαίνεται μια μικρή ελπίδα ότι όλα δεν είναι σ***α, δεν μπορώ να γυρνάω σπίτι και να γράφω π******ς για γκόμενους, κουτσομπολιά και ζώδια. Ή τουλάχιστον δεν μπορώ να γράφω μόνο αυτά. Δυστυχώς όμως πολύ φοβάμαι ότι εκεί θα καταλήξω. Για πολλούς η αρνητική κριτική θεωρείται δυσφήμιση οπότε για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο θα μετατρέψω το ημερολόγιο αυτό σε ένα νέο γκομενο-blog οπού θα μιλάω για sex, σχέσεις, ζώδια και που και που θα σχολιάζω ότι καλό συμβαίνει στην πόλη αυτή (αν ποτέ συμβεί). Εδώ ο κόσμος καίγεται ... που λέει και η γιαγιά μου (και για να το λέει η γιαγιά μου και να το σταματάει εκεί ορκίζομαι ότι δεν ξέρει τη συνέχεια, αλλιώς ακόμα θα έκανε μετάνοιες!). Τώρα που το σκέφτομαι θα βάλω και για φόντο καρδούλες και λουλούδια (όπως κάθε blog που σέβεται τον εαυτό του) και που ξέρετε αν ανεβάσω και μερικές καλές φώτο να μπω και στα 1000 πρώτα... Όπου γάμος και χαρά....

Ok, εν μέρει αστειεύομαι. Το μόνο σοβαρό είναι ότι όντως καταπιέζομαι και αυτολογοκρίνομαι, τώρα τελευταία και αυτό με κάνει και αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα από δω και πέρα τα υπόλοιπα να τα γράφω στο παλιό καλό τετράδιο ή να συνεχίσω να γράφω εδώ αναπόφευκτα όμως θίγοντας κομματάκι πιο ανάλαφρα θέματα. Ο καιρός και η διάθεση μου θα δείξουν...

Η γιαγιά μου έλεγε "Σπίτι δίχως Γιάννη, προκοπή δεν κάνει" και εγώ πάντα πίστευα αυτά που μου έλεγε η γιαγιά. Μετά... γνώρισα εσένα και κατάλαβα ότι κάποιες φορές πέφτει έξω...

Όταν θα'ρθείς...
μή μιλήσεις. Μη πεις κουβέντα.Τίποτα μη με ρωτήσεις. Κράτα με σφιχτά και θα μάθεις όσα ποτέ δε σου πα.
Όταν θα'ρθεις...
πιάσε μου το χέρι. Δείξε μου το δρόμο. Μη μου ζητήσεις να διαλέξω εγώ μονοπάτι. Χρόνια τώρα σέρνομαι σε λάθος διαδρομές.
Όταν θα'ρθείς...
άναψε όλα τα φώτα. Μη σε τρομάξει η λάμψη τους. Μαζί σου δε χρειάζεται να κρύβομαι στα σκοτάδια.
Όταν θα'ρθείς...
άσε με ελεύθερη. Μη με κλείσεις σε κλουβί. Μη με φυλακίσεις. Τότε θα μ'έχεις δική σου για πάντα.
Όταν θα'ρθεις...
μην ευχηθείς να είχες φτάσει νωρίτερα. Μη μετανιώνεις για το παρελθόν. Είμαστε ότι έχουμε ζήσει.
Όταν θα'ρθεις...
μη μ'αγαπήσεις. Έχω χορτάσει από αγάπες. Οι έρωτες μου έλειψαν.

Όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο, όλοι γύρω μου ήταν ενθουσιασμένοι. "Θα γίνεις καθηγήτρια" μου έλεγαν "θα κάνεις ιδιαίτερα μαθήματα, θα βγάζεις πολλά χρήματα". Αδιαφορούσα και για τα πολλά χρήματα και για τον τίτλο της "Καθηγήτριας". Το έλεγα αλλά κανείς δε με πίστευε. Το μόνο που ήθελα είναι να έχω μια δουλειά που να μου επιτρέπει να ζω αξιοπρεπώς (κάτι που πολλοί στερούνται πλέον). "Τώρα τα λες αυτά", μου έλεγαν "μόλις μεγαλώσεις λίγο θα αλλάξεις γνώμη, θα δεις". Μεγάλωσα αλλά γνώμη δεν άλλαξα. Εξακολουθώ να αδιαφορώ για τα χρήματα (και να σιχαίνομαι τον πατσά, και αυτό μου είχαν πει ότι θα άλλαζα μεγαλώνοντας). Το μόνο μου πρόβλημα με τη δουλειά που θα ακολουθούσα ήταν η ανασφάλεια της ...ασφάλισης! Βλέπετε, το να διοριστείς καθηγήτρια στο δημόσιο είναι κομματάκι δύσκολο και με τα φροντιστήρια υπάρχει συνεχώς το άγχος "Και του χρόνου?". Έτσι ο καιρός περνούσε και μέσα σε όλα τα προβλήματα είχα και την αγωνία να βρω τι να κάνω ώστε να συγκεντρώσω όταν θα πρέπει τον απαραίτητο αριθμό ενσήμων για να πάρω κάποια στιγμή την περιβόητη σύνταξη. Σκέφτηκα να κάνω κάποιο μεταπτυχιακό ώστε να μην καταλήξω στην εκπαίδευση αλλά με το πέρασμα του χρόνου συνειδητοποίησα πόσο πολύ μ'αρέσει να είμαι με παιδιά και να κάνω μάθημα. Το απολαμβάνω και το ίδιο νομίζω και οι μαθητές μου. Έτσι λοιπόν αποφάσισα με βαριά καρδιά ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου ακόμη και αν δε καταφέρω να διοριστώ. Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν (μιας και με την οικογένεια μου μοιράζομαι κάθε μου προβληματισμό) έρχεται ο πατέρας μου στο δωμάτιο και μου λέει: "Είδες που από μικρή ανησυχούσες με τα ένσημα και την ασφάλιση. Κανένα πρόβλημα πλέον. Και στο δημόσιο να μπεις, χλωμό το βλέπω να παίρνεις σύνταξη. Μπορεί εσύ να έχεις διλήμματα αλλά κάποιοι φροντίζουν να σε βοηθούν να τα ξεπεράσεις. Κάνε λοιπόν αυτό που σ' αρέσει γιατί είτε το θες είτε όχι θα το κάνεις μέχρι τα βαθιά σου γεράματα!". Φεύγοντας από το δωμάτιο κοίταξε ψηλά, έκανε το σταυρό του και ευχαρίστησε χαμηλόφωνα το Θεό που κατάφερε να βγει στη σύνταξη πριν την νέα αλλαγή του ασφαλιστικού.

*Η ερώτηση του τίτλου είναι ρητορική... Την απάντηση νομίζω ότι την ξέρω...